InfoNu.nl > Recensies… > Muziek en film > CD recensie: Siamese Dream - Smashing Pumpkins

CD recensie: Siamese Dream - Smashing Pumpkins

CD recensie: Siamese Dream - Smashing Pumpkins Een juweel van een cd, die bovenaan de top, naast klassiekers als 'Nevermind' van Nirvana en 'Ten' van Pearl Jam staat. Echter, wat Siamese Dream zoveel meer heeft dan de voorgenoemde, geeft dit album een gevoel van drama. Dit drama komt voort uit de roerige periode waarin de band de nummers schreef, en deze is te horen en te voelen! Titel: Siamese Dream
Band: Smashing Pumpkins
Genre: Rock
Label: Caroline Records
Uitgebracht: 1993
Lengte: 62min7sec
Beoordeling: 9

De Smashing Pumpins

Deze band, ooit begonnen in 1988, gaf zijn eerste cd uit onder de naam Gish in 1991, waarmee het meteen de status van meest belovende band van het jaar verkreeg. De Smashing Pumpkins hebben veel bandleden door de jaren heen gekend, maar altijd als charismatische leadzanger Billy Corgan die de band zijn sterallures en charisma heeft gegeven. Billy is overwegend de drijvende factor achter de band en schrijft het overgrote deel van de nummers. Getergd door onderlinge strubbelingen, relatieproblemen, drugsverslavingen en writers-block en kritiek van andere rock-stream bands, was de liefde tussen de band leden niet van continue aard. Na 'Gish' kwamen in 9 jaar tijd nog 5 albums uit waaronder Siamese Dream in '93, Melon Collie and the Infinite Sadness in '95, Adore in '98, Machina I en Machina II in 2000. De band ging echter uit elkaar na dit laatste album waarna ze in 2006 weer bij elkaar zijn gekomen om een nieuwe cd op te nemen waarvan tot op heden nog niets bekend is, zelfs niet welke bandleden nu tot de Smashing Pumpkins behoren.

Dit alles neemt niet weg dat de Smashing Pumpkins een band is, die in de muziekgeschiedenis genoemd mag worden als een rockband die altijd hart-rakende nummers schrijft en waarvan een grote selectie van hun werk als standaard in playlists van radiostations staan.

Siamese Dream

Zoals al gezegd, werd de band, vooral in de beginjaren getergd door vele problemen, waarvan een writers bock van Billy Corgan en de drugs verslaving van drummer Jimmy Chamberlin de meest ernstige waren. Daarnaast stond de band onder zware druk toen 'Nevermind' uitkwam waarmee Nirvana een gigantisch succes boekte. Billy besloot dat als 'Siamese Dream' niet een zelfde succes zou hebben, zij uitelkaar zouden gaan. Zelf zegt hij daarover: "We voelde een grote druk op onze schouders, dat als we niet met net zo'n groot album uitkwamen, dat we er geweest waren. Zo simpel zagen we dat. We hadden het gevoel dat onze leven er vanaf hing." Letterlijk, want Billy werd toendertijd omschreven als zelfmoordneigend.
De opname duurde 4 maanden, die korter had kunnen duren, als de drummer niet constant afwezig was, waardoor Billy een deel van het drum-werk op zich heeft moeten nemen, en kostte over de 250.000 dollar.

Siamese Dream was uiteindelijk een gigantisch succes, kwm op nummer 10 binnen in de albumlijsten en verkocht meer dan 4 miljoen exemplaren in 3 jaar tijd in de VS. De uitgebrachte singels 'Today' en 'Disarm' werden veelvuldig op MTV uitgezonden waardoor hun bekendheid sinds dien alleen maar is gegroeid. Door de spanningen binnen de band werd Siamese Dream een van de mooiste en invloedrijke Alternatieve Rock albums aller tijden, die op zijn buurt de band weer groot heeft gemaakt.

Inhoud

  • 1. Cherub Rock
  • 2. Quiet
  • 3. Today
  • 4. Hummer
  • 5. Rocket
  • 6. Disarm
  • 7. Soma
  • 8. Geek U.S.A.
  • 9. Mayonaise
  • 10. Spaceboy
  • 11. Silverfuck
  • 12. Sweet sweet
  • 13. Luna

Mening

Samenvattend kan deze cd omschreven worden als dramatisch, treffend en ontroerend zonder dat hij zoetsappig wordt. Het volledig album heeft even veel charme als het volume voluit of zacht staat. Door de kracht van de stem van Billy en de rake teksten, blijft het een cd die na jaren draaien nog steeds blijft facineren en nooit vervelen. Het album is blijkt heel consistent ondanks dat de nummers onderling zeer verschillen van type. De balladachtige 'Sweet sweet' en 'Spaceboy' hebben een geheel ander karakter dan de rocknummers 'Quiet' en 'Geek U.S.A.' Daarentegen kan 'Disarm' als een kunstwerk omschreven door de perfect gekozen begeleiding van violen.

Dit album bewijst maar weer dat er daadwerkelijk rock bestaat die geliefd en geschikt is voor ook de niet 'Die Hard' rock fans. Het geheel aan snellere, dan weer harde, dan weer trage nummers zijn troostend en verzachtend van karakter, maar zeker niet opbeurend. Prima voor iedereen die in een dip zit of aan liefdesverdriet lijdt, maar verwacht zeker niet dat je er vrolijker van wordt.
© 2006 - 2017 Olijfia, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
De Siamese algeneterDe Siamese algeneter wordt ook wel Indische algeneter genoemd. Zijn Latijnse naam is Gyrinocheilus aynomieri en hij beho…
Gyrinocheilus aymonieri - Siamese AlgeneterDeze vis wordt onder de Nederlandse naam vaak verward met die andere Siamese Algeneter, de Crossocheilus siamensis. Deze…
Het ontstaan van tweelingenHoe ontstaat een twee-eiige en een een- eiige tweeling? Wat gaat er mis met de eicellen bij een Siamese tweeling?
Siamese tweelingen en de uitspraak rond Jodie en MarySiamese tweelingen en de uitspraak rond Jodie en MaryEen Siamese tweeling heeft de meeste kans op overleven als ze van elkaar gescheiden worden. Maar wat als de ouders dat n…
Folkrock band: Mumford & SonsJe hoort de naam soms voorbij komen op de radio of televisie. Mumford & Sons. Ze worden steeds bekender, maar maken toch…

Reageer op het artikel "CD recensie: Siamese Dream - Smashing Pumpkins"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reactie

Andre, 16-07-2007 17:37 #1
Dat Siamese Dream voor de meeste mensen van mijn generatie een overbekend album is, mag niet verhinderen dat er ook nu over geschreven wordt. En wellicht zijn er nog mensen die door deze recensie worden aangestoken om de cd te gaan downloaden en wie weer zelfs wel naar de platenzaak te gaan om het schijfje te bemachtigen.

Ik heb het album al. En ik wist zelf ook genoeg van de Pumpkins en de moeilijkheden waarmee Billy en companen mee worstelden in de roerige jaren '90. Dat dit artikel mij daarom ook niet geestelijk heeft verrijkt mag ik de auteur ervan niet aanrekenen. Waar ik de auteur wel op ga beoordelen is zijn amateuristische schrijfstijl en de vele tenekrommende omschrijvingen waar hij in grossiert.

Het begint eigenlijk al bij de inleiding. Siamese Dream staat aan de top samen met Pearl Jam's Ten en Nirvana's Nevermind maar wat Siamese Dream meer heeft is een gevoel van drama. Als de andere twee albums die de top deelden met dit juweeltje zonnige zomeralbums waren geweest had Siamese Dream inderdaad drama als karakteriserende eigenschap hebben gehad. Maar Nirvana's Nevermind waarvan de drijvend kracht zichzelf nog geen drie jaar later van het leven beroofde en Pearl Jam's Ten waar in de teksten drugsgebruik, vervreemding en melancholie een grote rol spelen wil ik toch geen enige drama ontzeggen.

De tweede zin van het artikel luidt; 'de Smashing Pumpkins hebben veel bandleden door de jaren heen gekend, maar altijd als charismatische leadzanger Billy Corgan die de band zijn sterallures en charisma heeft gegeven.' Nobele jongen die Billy, hij geeft zijn band zijn sterallures en op de koop toe nog wat charisma en dat alles beschrven in een prachtige ritmische volzin van de auteur. Iets later toch even een nieuwtje! Kritiek van andere rock-stream bands. Na enige beknopte research heb ik slechts de betekenis gevonden van Rock-stream als rockmuziek die te beluisteren is via internetradio? Maar in de dagen van Siamese Dream luisterde men nog naar ouderwetse cd'tje en cassettebandjes. Of zou het toch een verbastering zijn van Main-stream?

Daarna keiharde informatie ; de pumpkins hebben in totaal 9 jaar nog vijf albums uitgebracht waaronder, u raadt het al, vijf albums die de auteur keurig opnoemt. Mellon Collie etc etc. Het woord?waaronder? impliceert nog meer albums maar die hebben ze vermoedelijk (nog) niet gemaakt. Wel zijn alle albums zonder meer hart-rakend want daar kunnen we de auteur natuurlijk alleen maar gelijk in geven en hieraan doet de wellicht wat curieuze woordkeuze niets af. De radiostations hebben dit overigens ook erkend en derhalve hebben zij standaard de prachtige songs in hun playlist staan naast andere hart-rakende nummers zoals Total eclipse of the heart en Lady in red. Uiteindelijk heeft ook de consument Siamese Dream ontdekt en dit resulteerde in het feit dat het album op nummer 10 in de album top 40 binnenkwam. Ik ben niet bijzonder muzikaal en ik heb ook nog nooit een album gemaakt, laat staan dat het op nummer 10 van welke top ook binnen is gekomen. Maar om nou dit als feit bij te dragen aan een van de grootse alternatieve rock (en wat is er met rock-stream gebeurd?) -albums aller tijden. Gelukkig werden de singels en videoklips veelvuldig op MTV uitgezonden. Daarna iets wat ik niet eens meer als taaltechnisch mankement kan aanmerken maar als zeer dubieus statement is het feit dat de spanningen binnen de band ervoor gezorgd hebben dat Siamese Dream zo?n mooi en invloedrijk album is geworden. Was Billy eigenlijk een betere drummer dan Jimmy Chamberlain en was de cobnstante afwezigheid van de vaste drummer eigenlijk een zegen? Zorgden de relatieproblemen van de bandleden voor betere nummers. Men vraagt zich af of de Smashing Pumpkins niet liever een easy listening plaatje hadden willen maken maar door de voortdurende problemen restte de band niets anders dan een somber, depressief meesterwerk te maken.

Maar nu dan de mening van de schrijver, er vanuitgaande dat alle voorgaande informatie feiten waren. Waarom is Siamese Dream nu zo'n een prachtig album? Een aantal zaken geeft de schrijver aan. 'Het volledig album heeft even veel charme als het volume voluit of zacht staat'. Ik ken een aantal albums waarbij de charme van het album vele malen groter is als het volume volledig uit staat maar dat staat hier uiteraard los van. Maar het is slechts een mening dus laten we hier niet over zeuren. Een aantal nummers van het album passeren de revue. De prachtige song 'Disarm' beschrijft de auteur als zelfs als kunstwerk vanwege de prachtig gekozen begeleiding van violen. Ik heb overigens besloten naar aanleiding van deze recensie om ook een album uit te brengen en mij gedurende het hele album te laten begleiden door violen. Viool spelen is een kunst maar een nummer laten begeleiden door violen is op zich geen kunst.

Let op Niet-Die-Hard-Rock liefhebbers! Dit album kan ook voor u geschikt zijn. Maar de vraag die bij mij dan rijst is, houdt elke Die-Hard-Rock liefhebber wel automatisch van Siamese Dream want hij moet dan luisteren naar trage, verzachtende en troostende songs en bovenal ook nog naar kunstzinnige vioolpartijen? Snel en hard, verzachtend en troostend. Prima voor iedereen die in een dip zit of aan liefdesverdriet lijdt. Maar men moet niet verwachten dat je er door opgebeurd wordt. Eigenlijk heb ik na het lezen van deze recensie onwijs veel zin gekregen om weer eens Nevermind op te zetten.

Infoteur: Olijfia
Gepubliceerd: 12-12-2006
Rubriek: Recensies…
Subrubriek: Muziek en film
Reacties: 1
Recensies…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook subjectieve informatie in vorm van een recensie bevat.
Schrijf mee!