InfoNu.nl > Recensies… > Muziek en film > Review: Barbra Streisand met 'Partners'

Review: Barbra Streisand met 'Partners'

Review: Barbra Streisand met 'Partners' Barbra Streisand. Over de zeventig, is zij een van de best verkopende musici ooit. De teller stond bij het uitkomen van 'Partners' op 145 miljoen platen en cd's. Dankzij dit album kwamen er nog heel wat bij. Is 'Partners' een artistiek of financieel succesnummer in de traditie van 'Guilty,' 'People' en de vele 'The Best Of' cd's en platen die ze al sinds jaar en dag uitbrengt? Een recensie van Partners. Muziekdiva Barbra Streisand begon in de jaren zestig van de vorige eeuw al aan haar muzikale carrière. Maar haar acteerwerk ging althans in die tijd gelijk op, qua succes. 'Funny Girl' geldt nog altijd als een klassieker, net als 'The Way We Were' en de remake 'A Star Is Born.' Dat acteerwerk en muziek naadloos in elkaar kunnen overlopen bij Streisand, blijkt niet alleen uit haar rollen in musicals, maar ook uit haar live-optredens. En, het moet gezegd worden, ook uit haar laatste album. Een review van Partners.

Allemaal heren

Het hadden niet allemaal heren moeten zijn die meezingen op het album, maar het is wel zo uitgepakt. Queen Bey ofwel Beyoncé is een van de schuldigen: deze verse diva stak de al langer meedraaiende Barbra de loef af in kuren en had het 'te druk' (?) om saampjes achter de microfoon te kruipen. Het is op zich geen straf, want er staat een showcase van interessante zangers klaar om wel met haar te zingen. Voor Lionel Richie is het wel enigszins verklaarbaar dat hij in een bijbehorende video op Barbra's Youtube kanaal zegt dat zingen met La Barbra op zijn 'bucket list' staat (dingen die je toch echt nog moet doen voor je aan de verkeerde kant van het gras belandt). Zijn tijd van grote hits ligt al een tijdje achter hem. Wat is het dan zonde dat ook voor 'The way we were' de regel met voeten wordt getreden: een origineel moet je met rust laten óf verbeteren, een regel die Richie getuige zijn recente albums ook voor zijn eigen originele composities blijft vergeten.

Daar is zoon Streisand weer

Maar ook Andrea Bocelli, Michael Bublé en John Mayer waren bereid een duet met haar op te nemen. En Andrea Bocelli's klassieke en krachtige stem tilt 'I Still Can See Your Face' wel op, dat kan niet missen. De lijst is compleet met zowel grotere als kleinere namen: Stevie Wonder, Babyface, Billy Joel, Blake Shelton, Josh Groban, John Legend én... Elvis Presley. Tijdens een recente tournee werd gemopperd dat Barbra haar zoon Jason Gold had meegenomen om gezellig mee te zingen, maar Barbra trekt zich er niets van aan. Ook nu staat Jason opgesteld in een rij waar hij in elk geval qua naam en faam niet thuishoort. Maar qua compositie en stem misstaat het moeder-zoon-duet 'How Deep Is The Ocean' echt niet in het geheel.

Volgens talkshow host Jimmy Fallon kwam Barbra Streisand voor het eerst in vijftig jaar weer op bezoek in een talkshow (de zijne) ter gelegenheid van de release van het album 'Partners'. Jimmy mocht zelfs samen met Barbra een liedje zingen...

Bublé is Bublé.. is Bublé

'It had to be you' is een aanstekelijk openingsnummer. Streisand zingt het met Michael Bublé, en tja, Bublé is altijd weer Bublé: elk liedje klinkt feitelijk hetzelfde, jazzy en lekker niets-aan-de-hand, en Barbra past hier zowel qua stem als qua vermogen om niet te 'overstated' mee te kabbelen op de muziek wonderwel bij. Dat blijkt voor haar hele album dan ook de stijl. Wie de oude versie van 'People' echter kent, zal niet per se gecharmeerd zijn van de daarna volgende duet-versie met Stevie Wonder. Ook dit is easy listening, terwijl haar originele solo-versie breekbaarder is en tegelijkertijd voller van inspiratie, levendiger. Ook 'What Kind Of Fool,' op het album 'Guilty' een smartelijk, passioneel duet met Barry Gibb, wordt door hetzelfde bad met stroop gehaald, nu met medeplichtige John Legend - daar verandert de verheviging tegen het eind van het nummer niets aan.

Alles koek en ei

En dit geldt voor het hele album. Terwijl een cd als 'People' de aandacht trekt door vlotte ritmes en teksten die spreken over intrigerende zaken als aarzeling en onzekerheid ('Will he like me?') of de menselijke behoefte liefgehad te worden ('People'), is hier alles tekstueel koek en ei. Want het betreft meestal een wat zoetzappig liedje over liefde of voorbije liefde, en bovendien is het ritme zo vriendelijk en kabbelend dat de muziek er welhaast om vraagt op de achtergrond van ons leven te blijven. Denk aan een romantisch hapje met een geliefde, of een avond met een boekje op de bank. Pas bij track 5, 'New York State of Mind', krijgen we een broodnodig shotje power bovenop het nog altijd stroperige ritme maar alleen dankzij Billy Joels krachtige stemgeluid. Het duurt niet lang en het is niet veel, maar het scheelt wel. Dat geldt ook enigszins voor het duet 'Somewhere' met Josh Groban, waarin de stemmen meer close harmony-achtig zijn en samen meer kracht uitstralen dan het speels bedoelde krijgertje spelen met twee stemmen in andere nummers. 'Love me tender' met gebruik van stemopnames van Elvis Presley is keurig en naadloos geproduceerd, maar er is weleens verrassender materiaal gemaakt met behulp van Elvis' muzikale nalatenschap; het mag niet want het is appels en peren vergelijken, maar we denken toch even aan het stevig door een muzikale molen gehaalde, spannende 'A little less conversation' van Junkie XL...

Fluisteren, hummen en mompelen

De grote valkuil van duet-versies van bestaande nummers, de producers vallen er vrolijk opnieuw in: om het maar anders te laten klinken, zijn de niet-synchroon gezongen woorden niet van de lucht: er wordt achter de leidende stem aangefluisterd, gemompeld, 'speels' meegezongen en gehumd. "Billy, let's go get some pizza', is de opening van een blije gesproken uitwisseling tussen Billy Joel en Barbra, na afloop van 'New York State Of Mind'. 'How about some Chinese?' zegt Billy. Jammer genoeg is het antwoord 'Oooh... even better' en niet 'I am getting so bloody tired of you and your attitude!' of wat dan ook. Want een beetje pit en drama zou welkom zijn, al was het maar in een gefakete ruzie. De sfeer blijft er een van gezelligheid, en wat hebben we het leuk onder vrienden, en wat kunnen wij dit toch goed. Dat uber-joviale zou zelfs bij de grootste Barbra-fan weleens wat kunnen gaan schuren. Maar toch heeft de cd misschien niet dezelfde, maar toch een soortgelijke aantrekkingskracht als eerder werk. Hier en daar horen we zeggen dat Barbra's fenomenale stem op haar oudere dag dunner is geworden, maar of het te danken is aan de productie of niet: op deze cd is dat niet te horen. Wie van Barbra Streisand houdt, kan nooit helemaal genoeg krijgen van haar unieke persoonlijkheid (alleen al overgedragen via haar stem), van haar onvergelijkbare stem en de liefde voor het lied die al decennia lang doorsijpelt in zowel live optredens als in opnames via plaat of cd.

Veelzijdige Barbra

De veelzijdigheid van Barbra Streisand moet in dit geval niet binnen dit ene album worden gezocht: vaak jazzy maar zeker altijd easy listening, dat is de enige smaak die geboden wordt. Maar wat geeft het? In het complete oeuvre van de artiest, worden wel diverse smaken bediend, van poppy muziek met wisselingen in stemming van melancholiek via luchtig tot verongelijkt ('Guilty') via vlot, musical-achtig en soms voorzien van een pittige scheut humor ('People') tot dus jazzy, wat stroperig maar misschien ook een beetje té blij gevuld met kreetjes, fluisteringen, giecheltjes, ietwat georchestreerde 'ik word even schor' uithalers en 'oehs' of 'yeahs:' Partners dus.

Voor Nederland ging de release van Barbra Streisands nieuweling 'Partners' gepaard met een aantrekkelijk publiciteitsoffensief: zowel op Youtube als via de krant Telegraaf was het album gratis te beluisteren.
© 2014 - 2017 Mariawrites, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Duck Sauce: discohouse met Barbra Streisand en Boney MDuck Sauce: discohouse met Barbra Streisand en Boney MDuck Sauce scoorde in het najaar van 2010 met "Barbra Streisand" een wereldhit. Het nummer kent stevige jaren 70 invloed…
#1 Hits van 1980Voor een artiest is het een hele eer als al zijn of haar fans hun nummers mooi vinden. Maar het is voor een artiest hele…
Fiscaal partnerschap: voordelen & nadelenFiscaal partnerschap: voordelen & nadelenWat is fiscaal partnerschap? Is het gunstig om fiscale partners te zijn? Wat zijn de voordelen en nadelen van fiscaal pa…
Vereisten om partner te zijn volgens het erfrechtVereisten om partner te zijn volgens het erfrechtDoor de hoge vrijstellingen van partners en de lagere heffing aan erfrecht, is het belangrijk om als partner gezien te w…
Fiscaal partner, een keuze of een verplichting?Uitgangspunt van de belastingwetgeving is dat ieder belast gaat worden voor zijn eigen inkomen. Fiscale partners hebben…
Bronnen en referenties
  • Wikipedia
  • Youtube

Reageer op het artikel "Review: Barbra Streisand met 'Partners'"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Mariawrites
Laatste update: 01-07-2016
Rubriek: Recensies…
Subrubriek: Muziek en film
Bronnen en referenties: 2
Recensies…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook subjectieve informatie in vorm van een recensie bevat.
Schrijf mee!