CD Review: Whitesnake "Forevermore"

Whitesnake lanceerde op 25 maart 2011 de nieuwe studioplaat, “Forevermore” die de comeback CD “Good to Be Bad”uit 2008 opvolgt. Lees mijn review van deze CD..

Het Album

Forevermore is de elfde CD van de legendarische band Whitesnake. De eerste singel van het album is Love will set you free. Het album is opgenomen in de Snakebyte Studios & Grumblenott Studios & Villas in Lake Tahoe, Nevada, USA. Het is geproduceerd door David Coverdale. De CD is op 9 maart 2011 in Japan uitgekomen, op 25 maart 2011 in Europa, op 29 maart 2011 in de USA, en op 18 April 2011 in Groot Brittannië.

Line up

• David Coverdale – Zang
• Doug Aldrich – Lead gitaar
• Reb Beach – Ritme gitaar
• Michael Devin – Bass
• Brian Tichy – Drums

Tracklist:

1. Steal Your Heart Away
2. All Out Of Luck
3. Love Will Set You Free
4. Easier Said Than Done
5. Tell Me How
6. I Need You (Shine A Light)
7. One Of These Days
8. Love And Treat Me Right
9. Dogs In The Street
10. Fare Thee Well
11. Whipping Boy Blues
12. My Evil Ways
13. Forevermore

Over de CD

Whitesnake wisselt bijna bij elke plaat de line-up van de band, zoals ook nu bij Forevermore. Gitaristen Reb Beach (Ex Dokken) en Doug Aldrich (Ex Dio) zijn nog wel van de partij en dat is maar goed ook. De gitaarpartijen zijn behoorlijk zwaar. David Coverdale haalt op deze CD flink uit. De CD klinkt ‘fresh’ en ligt goed in het gehoor, alhoewel ik de CD toch een paar keer moest afspelen, voordat ik het echt begon te waarderen. Het is gewoon niet het album “1987”.

Coverdale’s zangpartijen zijn goed te noemen, alhoewel zijn stem door de jaren heen wat schreeuweriger is gaan klinken. Maar het klinkt veel minder schreeuwerig dan op “Restless Heart” uit 1997. Zoals op elke goede hard-rock plaat staat ook op deze CD een ballad en wel het mooie “Easier Said Than Done” De nummers “One Of These Days” en “Fare Thee Well” zijn toch wel mijn favoriet. De eerste is erg catchy en een erg vrolijk nummer, de tweede is vooral akoestisch. Hier is duidelijk te horen hoe schoor David Coverdale nu zingt. “My Evil Ways” is zeker het slechtste nummer van deze CD, behoorlijk snel en voegt werkelijk niks toe. Het had van mij niet op de CD hoeven komen, alhoewel het gitaarspel lijkt op dat van Steve Vai.

Het beste nummer op deze CD is de titelsong “Forevermore” die is te vergelijken met “Sailing Ships” van de CD/LP "Slip Of The Tongue" uit 1989. Het nummer wordt met een akoestische gitaar opgebouwd en heeft een erg goede chorus, waarna de climax volgt in een wat zware en donkere sound.

Conclusie

Al met al is “Forevermore” toch een goede CD geworden en elke Whitesnake fan zal het in zijn verzameling opnemen.
Whitesnake zal echter nooit meer de glorie bereiken die ze hadden in het MTV tijdperk met hun bekendste hits “Here I Go Again” en “Is this Love”. David Coverdale draait al heel wat decennia mee, maar hij zal toch moeten accepteren dat elke CD die nu wordt uitgebracht meer een herhaling is van eerdere zetten.