Filmrecensie: Red Hill

Een Australische western in de moderne tijd. Wraak, duels, shootouts en cowboys. Zelfs de muziek is geheel terug te brengen naar de Amerikaanse western. Een film met wat plotgaten, fouten, maar met een plotwending die je verwacht, maar niet kan raden en veel geweld die desondanks dat alles het kijken waard was.

Red Hill

• Jaar: 2010
• Land: Australië
• Regie: Patrick Hughes
• Acteurs: Ryan Kwanten, Steve Bisley e.a.

Het verhaal

Cooper, begint zijn eerste dag bij de politie van het gehucht Red Hill. Zijn ontvangst is allesbehalve vriendelijk. De mannen van het politiestation zijn stuk voor stuk rauwdauwers die niet veel op hebben met de voormalige stadsbewoner. Als er een gevangene ontsnapt uit een gevangenis een eind verderop komt de halve stad in het geweer, want ze weten het zeker. Jimmy Carney komt hen halen en zal dat met veel geweld doen. “He’s gonna raise hell” waren de onheilspellende woorden van de sherrif.

Wat me wel van het hart moet zijn de laffe aanhangers van het politiekorps. Een paar keer gaat er op het scherm een smekende lafaard aan het einde van zijn leven komen, bang voor de man, bang door het verleden, het irriteerde me. Ik begrijp dat ze die karakters zo neer wilden zetten, maar dat had anders gemogen, er zat meer in dan ze als irritante kwijlende en smekende lafaards af te schilderen.

De acteurs

Ryan Kwanten kennen we als de dommige Jason Stackhouse van de vampierserie True Blood, met zijn Australische accent en vastberaden blik is hij amper te herkennen in deze film. Het zal hem geen Oscarnominatie opleveren, maar hij heeft uitstekend standgehouden naast de gerenommeerde Australische acteur Steve Bisley die razend populair is in Aussie land. De meeste zullen de laatstgenoemde wel kennen van de allereerste Mad Max film. Bisley heeft charisma, is een echte Aussie en heeft een geweldig acteertalent, vreemd genoeg is hij nooit in de Hollywood mainstream films terechtgekomen. De moorddadige Jimmy, is briljant neergezet door de Aboriginal Tommy Lewis. Hij zegt geen woord, kijkt boosaardig en vastberaden. Een killer die weet wat hij doet.

De beelden

Sfeervol en met veel drama lijkt er veel aandacht aan het camera en lichtwerk gegeven te zijn. Zoals het een goede western betaamd zijn er ook veel close ups van gezichten en van geholsterde wapens. De beelden vlogen ook niet zoals veel actiefilms als een videoclip over het scherm, die westernstijl hadden ze ook mooi vast weten te houden. Rustig en kalme beelden, niet te traag, genoeg om de spanning inde film te houden.

De muziek

In de intro gaf ik al aan dat de muziek echte western muziek was. Ik moet er wel bij vertellen dat de muziek een stuk pittiger was en meeslepender dan bij menige western. Op veel momenten in de film droeg de muziek de film, als ik klaar ben met deze recensie ga ik op zoek naar de soundtrack, ik was onder de indruk van de muzikale klanken, geweldig gedaan!

Conclusie

Het is geen topper, de acteurs zullen geen Oscar winnen, maar zeker geen Razzie, het verhaal is wat magertjes en kon beter uitgewerkt worden, maar toch is de film een fijne afwisseling van het Hollywood geweld. Ik ben goed vermaakt en heb er een nieuwe componist van goede filmmuziek uit gehaald: Dimitri Golovko. Wat mij betreft is deze film een absolute aanrader voor hij die van westerns houdt en van een lekker Australisch accentje.