Filmrecensie: Shelter

Julianne Moore speelt weer mee in een horror, mysterie . De drama van een horror is voor haar te min zou je bij voorbaat denken, maar is dat zo, is dit niet een kans voor haar om juist alle registers los te trekken?

Shelter

Jaar: 2009
Land: USA
Genre: Mysterie, horror
Regie: Måns Mårlind en Björn Stein
Acteurs: Julianne Moore, Jonathan Rhys Meyers, Jeffrey DeMunn e.a.

Het verhaal

Cara Harding (Julianne Moore), een vrouwelijke psychiater krijgt te maken met een interessante patiënt via haar vader, die haar wil prikkelen verder te denken dan met haar kennis en ervaring. Het is een patiënt met meerdere persoonlijkheden, iets waar ze niet in geloofd. Eerst lijken het twee persoonlijkheden te zijn, maar al snel worden het er meer. Er is iets zeer vreemds aan de hand met de patiënt, er zit meer achter zijn problemen dan een psychiater kan uitleggen. Vooral de wijze waarop de transities verlopen, zijn extreem en erg vreemd.

Acteerprestaties

Julianne Moore is werkelijk perfect gecast, haar grote arsenaal aan bezorgde gezichtsuitdrukkingen komen hier geweldig van pas! Ze speelt een goede rol als de getergde psychiater die met haar vader, haar dochter en haar geweten bezig is. De patiënt Jonathan Rhys Meyers is ook goed op zijn plek. Meyers speelt meestal badguy’s, in deze rol speelt hij zowel, goede, neutrale als slechte rollen en switcht net zo makkelijk van karakter dat het natuurlijk lijkt. Prima gedaan.

Beeld, geluid en techniek

Ik hou van close ups waar je de emoties in het gezicht van een speler goed kan lezen. Deze regisseur hield er ook van en heeft dit tot in de treuren gedaan. Too much! Gelukkig is de film niet doorgedraaid naar een blood en gore feest, maar waar het in beeld kwam zijn de effecten luguber genoeg om geloofwaardig te zijn. De trieste muzikale score is niets speciaals, maar zeker niet slecht. Echter lijkt het wel alsof de meeste films gewoonweg dezelfde filmmuziek gebruiken, volgens mij zou het niet eens opvallen als dat echt zo was.

Conclusie

Het verhaal draaft iets te lang door in dezelfde trucjes, heeft teveel plotwendingen en een slot dat erg ver gezocht is, maar de sfeer is goed, de acteerprestaties prima en Julianne Moore heeft haar gezicht weer eens laten zien en daarbij ook haar grote talent! Nu hou ik wel van vergezochte mysteries met een vleugje horror dus deze film kan ik zeker aanbevelen en dat is grotendeels te danken aan… jawel Julianne Moore!