Filmrecensie: RSO: Registered Sex Offender

Een onafhankelijke Amerikaanse komedie over een man die terugkomt in de maatschappij nadat hij vast heeft gezeten voor een seksueel misdrijf. De film is opgenomen als een fictieve documentaire.

RSO: Registered Sex Offender

• Jaar: 2008
• Land: USA
• Genre: Komedie
• Regie: Bob Byington
• Acteurs: Gabriel McIver, Kristen Tucker, Kevin Corrigan e.a.

Het verhaal

In sommige staten van Amerika wordt er een online database bijgehouden met RSO’ die toegankelijk is voor iedere bewoner. Hoewel dit voor de bewoners als veilig kan worden beschouwt, is het voor de overtreders een ramp! Vooral als je nagaat wat de overtredingen kunnen zijn die je al in de database kunnen plaatsen! Een voorbeeld hiervan is een “peeping Tom”, met andere woorden een gluurder. Ook deze komen in de database terecht.

De RSO waar in het in deze film om gaat komt vrij na drie jaar vastgezeten te hebben voor een seksueel misdrijf dat hij gepleegd heeft. Hij komt terecht in een draaimolen van therapie, werkstraf, werk zoeken en de meest vreemde wetten die te verzinnen zijn. Zo moet de RSO deur aan deur in de omgeving waar hij woont om zich voor te stellen en te vertellen dat hij een RSO is. Naast de legale toestanden heeft de RSO ook problemen binnen zijn relatie.

Komedie?

Is dit echt een komedie? Ja, dat is een goede vraag. De situaties zijn grappig, de dialogen hebben grappige, maar vooral absurde kanten, maar de film lijkt door de gekozen documentaire filmstijl niet grappig bedoelt. Als je lacht, lijkt het haast vreemd en onbedoeld!

De acteurs

Hoewel ze hun best doen echt te zijn in woord en gebaar lukt dit eigenlijk amper op enkele kleine uitzonderingen na. Vooral de therapeuten mogen nog eens flink aan hun acteerwerk schaven. De RSO die gespeeld wordt door Gabriel McIver doet het OK, echter hij zal beter tot zijn recht komen in een “echte” komedie! Zijn gespeelde vriendin Kristin Tucker heeft niet echt de rol om te schitteren, maar dat doet ze wel schitterend. Ik verwacht haar in betere rollen in de toekomst.

Handheld camera

De film is met een handheldcamera opgenomen. Het geeft de film een Real-life-soap-achtig sfeertje, het voelt echter te vaak irreëel aan, het acteerwerk is duidelijk aanwezig, wat de documentaire stijl soms teniet doet. Dit is overigens goed te zien in de kwaliteit van de beelden, niets bijzonders, korrelig en te vaak overbelicht. Daarnaast hangen er zoveel microfoons in beeld dat het gewoon storend is en het niveau van een Youtube amateur nauwelijks gehaald wordt.

Conclusie

Als onafhankelijk filmmaker heb je geen last van commerciële targets, grote filmbedrijven die in je film en je verhaal willen schrijven en schrappen en creatieve dooddoeners als een te groot budget, echter dat zijn niet per definitie slechte dingen. Een beetje meer budget en waarschijnlijk ook een beetje meer tijd had deze film een stuk kunnen verbeteren al was het maar door die irritante microfoons. Het acteerwerk is aardig, maar het zijn geen acteurs die de werkelijkheid nabootsen en waar we achteraf van denken: “Was dit echt?” zoals de eerste garde kijkers van “The Blair Witch Project” hadden. De komedie was echter goed! Geen bewuste oneliners, geen bewuste grappenmakerij, maar hilarische gesprekken, lachwekkende situaties en futiele seks misdaden.