CD recensie: Get Lucky - Mark Knopfler (2009)

Wederom is Mark Knopfler erin geslaagd een klasse cd af te leveren met Get Lucky (2009). Jaren geleden zei Mark Knopfler eens in een interview dat het beste nog moet komen. Dat kan ik alleen maar onderschrijven. Zijn liedjes worden alsmaar sterker en sfeervoller. Nee, het is geen Dire Straits meer; de lange gitaarsolo's zijn verleden tijd. Maar daarvoor in de plaats zijn fantastische songs gekomen die zijn talent als componist alleen maar bevestigen. Zijn beste solo-cd tot nu toe!

Eerste indruk

Na een eerste keer de hele cd gehoord te hebben vallen me een aantal zaken meteen op: de muziek is zeer sfeervol, de nummers zijn stuk voor stuk uiterst melodieus en het elektrisch gitaarwerk in een groot aantal songs is om van te smullen. Hoewel het op het eerste gezicht wat trage nummers lijken (en feitelijk ook zijn), vind ik dat totaal niet storend. Het is vooral de sfeer die het 'm doet. Slechts één nummer zou Dire Straits achtig genoemd kunnen worden, maar voor de rest is het op en top 'Mark Knopfler-solo' die gewoon zijn eigen muzikale pad uitstippelt en niet de gemakkelijke weg kiest van het succes van Dire Straits. Veel fans vinden dat jammer, maar als je Mark Knopfler gewoon waardeert als een zeer begenadigd muzikant dan moet je zijn keuze respecteren. Mark heeft altijd gezegd dat hij zich verder wilde ontwikkelen en niet stil wil blijven staan bij het Dire Straits tijdperk. En ik geef hem groot gelijk. Dire Straits was een mooie tijd, maar de tijd gaat onverbiddelijk verder. Mark Knopfler kan niet stil blijven staan met meer van hetzelfde.

Get Lucky - de songs

1. Border reiver (4.37)
De cd begint al lekker met het uptempo nummer 'Border Reiver'. Na een traag begin met Keltische fluit wat doet denken aan Darling Pretty (van Golden Heart) worden alle registers (inclusief accordeon, viool en een prachtige fluit) opengetrokken en komt er een ritmisch snelle song tevoorschijn, iets dat op de vorige cd Kil To Get Crimson ontbrak. De fans van Marks stevigere muziek komen hierbij zeer zeker aan hun trekken, hoewel het karakteristieke solo-gitaar geluid in dit nummer nog ontbreek en het moeilijk rock genoemd kan worden. Maar de elektrische gitaar zal in een aantal andere nummers van deze cd nog ruim aan bod komen. Overigens lijkt me dit nummer uitermate geschikt om tijdens Marks concert in 2010 mee te openen. Wat extra elektrisch gitaar er doorheen gooien, iets wat langer maken en je hebt een geweldig openingsnummer om het klappend publiek meteen in de stemming te brengen. Dit nummer is als eerste single uitgebracht.

2. Hard Shoulder (4.36)
Eén van de gladste nummers van de cd. Er zit vooral veel synthesizer in dit lied als achtergrond waardoor het een vol geluid geeft. Het gitaarspel is vooral relaxed, evenals het pianospel van Matt Rollings. Let op de hele korte stukjes op de Hammond. Perfect! Overigens kan dit nummer zo geschreven zijn voor een televisieserie als intro.

3. You Can't Beat The House (3.25)
Veel te kort voor dit schitterend live opgenomen bluesnummer. Hoofdrollen voor gitaar en piano in deze song. Ook het achtergrondzang van de bandleden en de 'zang' van Mark mag er wezen. Sommige stukjes lijken op Millionaire Blues van Dire Straits dat ooit op de B-kant van een single stond. Dit nummer mag wat mij betreft best live (in een lange uitvoering) worden gespeeld tijdens de komende tour van Mark.

4. Before Gas & TV (5.51)
Weer een sfeervol nummer met Keltische fluit. Marks gitaar 'zingt' scherp mee. Misschien is dit nummer net iets te lang en te traag. De melodie herhaalt zich voor mijn gevoel te vaak. Dit nummer zou zomaar op het derde solo-album Ragpickers Dream kunnen hebben staan, dezelfde sfeer.

5. Monteleone (3:37)
Mooi integer akoestisch gitaar nummertje, begeleid door Guy Fletchers synthesizers strijkorkest, Matt Rollings' piano en de contrabas van Glenn Worf.

6. Cleaning My Gun (4:44)
Let op Dire Straits fans! Zowaar een enigszins rockend nummer met typisch Dire Straits gitaarsound. Niet al te snel, maar het heeft alle ingrediënten om live te scoren tijdens de tour van 2010.

7. The Car Was The One (4:02)
Velen zullen hierin de Shadows sound herkennen. Maar ik vind dat Mark dat dan wel veel beter doet. Een erg relaxed song. En uiteraard kan Mark als autoliefhebber goed autosongs schrijven, getuige het nummer Speedway To Nazareth. Maar daar is dit nummer totaal niet mee te vergelijken.

8. Remembrance Day 5:03
Voor mij één van de hoogtepunten van de cd. Hier zit alles in: sfeer, sterke melodie en fantastisch gitaargeluid ('zingend' zoals alleen Knopfler dit kan). Ook hou ik enorm van Hammondorgel. Zelfs het koortje op het eind van het nummer doet me wel wat. Nooit van Knopfler verwacht dat hij ooit eens een kinderkoortje in zou huren! (Hoewel hij ooit nog een eens het nummer Knockin' On Heavens Door van Bob Dylan heeft opgenomen waarbij ook een kinderkoortje is te horen!)

9. Get Lucky (4.36)
Dit is het titelnummer van de cd. Ook hier speelt de Keltische fluit weer een hoofdrol. Het is een rustig akoestisch gitaarnummer om kippenvel van te krijgen. Het zal vast wel te horen zijn tijdens de komende tour.

10. So Far From The Clyde (6:01)
Nog een hoogtepunt. Wederom het bekende Dire Straits gitaargeluid en sfeer verhogend door accordeon. Wat is de accordeon toch een mooi instrument als het op deze wijze bespeeld wordt. Liefhebbers van het nummer Brothers In Arms zullen dit vast een aardig lied vinden met het zwaar aangezette gitaargeluid. Ook hiervan denk ik dat dit nummer live grote potentie heeft.

11. Piper To The End (6:18)
Mark Knopfler is altijd een meester om op zijn cd 's afsluitende nummers te schrijven. Meestal zijn het weemoedige liedjes. Dat kan ook van deze song gezegd worden, de langste van de cd. Wederom een een hoofdrol voor accordeon, fluit en viool (je zou trouwens eerder een doedelzak verwachten gelet op de titel). Als uitsmijter op het eind nog een aardig stukje gitaarwerk. Zo zal menig Mark Knopfler fan met een tevreden gevoel naar deze cd geluisterd hebben.

Conclusie: Een mooie sfeervolle cd met fraai herkenbaar gitaarmuziek

Dat Mark een liefhebber is van Keltische muziek, was al eerder duidelijk gelet op zijn filmmuziek. Dat hij er nu ook een hele solo-cd aan gewijd heeft kon mijns inziens dan ook niet uitblijven. Omdat ik altijd de diary van Guy Fletcher bij hou en op enig moment in de gaten kreeg wie er allemaal mee zouden spelen, was me al snel duidelijk dat het iets Keltisch moest zijn.

Het is werkelijk fantastisch dat Mark zijn filmmuziek zo sterk heeft laten meewegen in het maken van dit album. Zo komen eigenlijk al zijn talenten naar voren: liedjesschrijver, filmcomponist en begenadigd gitarist. Mark wordt steeds completer. Ik heb ook geen enkele zwakke plek in deze cd kunnen ontdekken. Mark bewijst dat je met rustige muziek zeer veel kan bereiken. Het hoeft allemaal niet meer zo te rocken. Lekker subtiel gitaar spelen raakt mij het meest. Voor mij is dit de beste solo-cd die Knopfler tot nu toe heeft gemaakt.

Ik ben nu al benieuwd naar zijn volgende solo-album. Maar eerst maar eens lang genieten van deze sublieme plaat. Daarna zien (horen) we wel weer verder.

THANK YOU MARK! (En een dikke pluim voor alle klasse muzikanten die hem begeleiden)

Muzikanten

• Mark Knopfler – zang en gitaar
• Guy Fletcher – keyboards
• Richard Bennett – gitaar
• Matt Rollings – piano, orgel
• Glenn Worf – basgitaar, contrabas
• Danny Cummings – drums, percussie
• John McCusker – viool, cittern
• Phil Cunningham – accordeon
• Michael McGoldrick – dwarsfluit, fluit

Meer over Dire Straits en Mark Knopfler is te lezen in mijn special Mark Knopfler en Dire Straits - Recensies Mark Knopfler solo.