Isis - Wavering Radiant

Isis heeft iets met Tool. Of Tool heeft iets met Isis, het is maar hoe je het bekijkt. Niet alleen nam Tool het eigenzinnige vijftal uit Los Angeles een jaar lang mee op tournee, bassist Justin Chancellor liet zijn waardering nog eens extra blijken door mee te spelen op Isis’ onvolprezen meesterwerk uit 2004, Panopticon. Op Isis’ laatste telg zijn de lijntjes met Tool opnieuw kort. Niet dat dat ook maar van enige invloed op de sound is geweest, maar daarover straks meer.

Logge mammoet

Op Wavering Radiant krijgt u zeven lang uitgesponnen tracks voorgeschoteld in de welbekende Isis-stijl. Oftewel muziek als een logge mammoet die zich even grondig door uw huiskamer heen kegelt. Razende gitaarriffs met een sysmografische precisie die zich als roestig prikkeldraad in uw gestel nestelen. Drumpartijen op het ritme van ons aftellend bestaan die als een loodzware pletwals over u heen denderen. En een zanger die klinkt als een valse pitbull die net iets te vaak door zijn baasje is geslagen en nu zint op ultieme wraak. Kortom het is weer ouderwets van beukenstein!

Echter enkele breekbare momenten wisten de botte bijl te trotseren wat zich zowaar uitmondt in de nodige melodieën als beloning voor de volhardende luisteraar. Melodieën die pas na vele luisterbeurten komen bovendrijven, om zich vervolgens heel stiekem in je onderbewustzijn te planten. Ook wat dat betreft is er dus niets veranderd. Het is in deze passages dat Aaron Turner meer dan ooit laat horen dat hij echt kan zingen. Tijdens de vele woede-uitbarstingen die de plaat rijk is gaat hij echter zo te keer dat zijn naargeestige oerbrul klinkt alsof hij u persoonlijk komt vertellen dat het einde der tijden genaderd is. De contrasten tussen licht en donker zijn dus alleen maar groter geworden.

Comfort zone

Veel nummers zijn volgens het zelfde stramien opgebouwd, de trouwe Isis discipel zal daarom elke overgang van hard naar zacht of vice-versa van mijlenver voelen aankomen. Een duidelijk gevalletje van gebrek aan progressie, of het zou dat lekker jengelende jaren 70 orgeltje in 20 Minutes/40 Years moeten zijn. Afgaande op hun vorige albums waar men openlijk flirtte met genres als postrock en ambient zou je toch opnieuw enige experimenteerdrift verwachten. Ook van de meer dan geslaagde samenwerking met indie-rockers Aerogramme in 2006 heeft de band klaarblijkelijk niets willen opsteken. De band hield haar sludge-metal poot stijf, een gastrol van bijv. Tool-gitarist Adam Jones heeft daar geen verandering in kunnen brengen. Zelfs producer Joe Berassi (bekend van ondermeer Queens of the Stone Age, The Melvins en ja... Tool) wist geen wezenlijk verschil aan te brengen in de sound. Het lijkt of de band niet uit haar eigen comfort zone heeft durven te stappen. Is dat erg? Nee, want het vertrouwde Isis-geluid is immers iets om te koesteren. Wavering Radiant voelt daarom aan als een warm bad waarin de band een verloren eenheid, het verloren contact met een metafysische oerkracht in een krap uur tijdsbestek eventjes weet te herstellen, en dat is knap. Met andere woorden, de band heeft helemaal geen uitheemsche invloeden nodig om haar zegje te doen.

Oerkreet

Wavering Radiant kan in eerste instantie behoorlijk zwaar op de maag liggen. Tel daarbij dat de meerderheid van de songs logge gevaartes zijn die minimaal 8 minuten klokken. Het is dan ook een album dat u meerdere malen in zijn geheel zal moeten beluisteren. Een album dat u vervolgens zult ervaren als een oerkreet. Een album waarin de ruimte ophoudt en u doet inzien/laat voelen waarom de mens is wie hij is. Een congenitaal album dat alle facetten in ons bestaan van holbewoner tot afgestompte kantoorklerk vertegenwoordigd en daarmee een gevoel van existentialisme oproept.

Het moge duidelijk zijn, Isis’ nieuwste gewrocht is overduidelijk niet bedoeld voor teerhartige zieltjes, doch wel voor eenieder die niet beducht is zichzelf eens goed te laten afblaffen. De kenners weten genoeg.