How Nothing Feels (Nederlandse Kortfilm)

'How Nothing Feels' is een korte Nederlandse film geproduceerd door Nederlandse studenten aan de Hoge School van de Kunsten Sint Lukas in Brussel. De film is een intiem portret over twee beste vrienden Max en Floor die zin proberen te geven aan hun leven.

• Max - Martijn Hendrickx
• Floor - Anna Kampert
• Mieke - Esther Havenaar

• Regie: Simon Claassen
• Director of Photography: Paul Caspers
• Geproduceerd door: Lost Woods Films

Synopsis

Max is een jongen van zeventien. Het is net uit met zijn vriendin Mieke en alles herinnert hem aan haar. Dankzij zijn (punk)muziek kan hij deze gedachten blokkeren en durft hij het aan om naar huis te lopen. Floor is een meisje van zestien en is een vrolijk kind en de beste vriendin van Max. Ze heeft medelijden met Max vanwege zijn gevoelens voor Mieke en geeft hem een cd met muziek waarin hij steun zal vinden, zoals zij dat doet. Bij het luisteren naar de tekst van de cd komt Max erachter dat Floor ook een probleem heeft. Hij confronteert haar met zijn gedachten hierover, maar zij vind dat niet erg sympathiek van hem. Uiteindelijk laat Floor haar harnas vallen en de twee vinden steun bij elkaar. Nu dat Max de gevoelens kent van Floor brengt hem dat tot het idee om haar mee te nemen naar een concert van de band waarvan zij hem de cd gaf.

Stijl

Visueel
De visuele stijl van de film reflecteert het verhaal en het gevoel van de karakters van isolatie. Door een enorm scherptediepte verschil in voor en achtergrond zijn karakters totaal afgesneden van hun omgeving en versterkt het gevoel van eenzaamheid. De karakters zelf zullen vrijwel nooit met elkaar in één kader te zien zijn, naar mate ze dichterbij hun ‘oplossing’ komen worden ze steeds meer samen in beeld gebracht. Tot die tijd zijn ze ‘samen alleen’. De kaders zijn heel fotografisch opgesteld, en de karakters worden licht-vervreemdend geplaatst binnen het kader. De kleuren worden licht-gedesatureerd, en de ‘zwarten’ zijn versterkt, vanwege het feit dat het een enige triestheid en 'geleefdheid' met zich meebrengt.

Geluid
De auditieve stijl werkt met ‘bubbles’. Max en Floor hebben hun eigen ‘bubble’. De stad heeft opdringerige ‘bubble’, maar ook een vriendelijke ‘bubble’. Door middel van muziek kan deze worden omgezet. Floor kan dat door middel van haar ‘vriendelijke’ muziek. Max faalt hierin omdat hij in eerste instantie luistert naar agressieve muziek, waardoor de opdringerige ‘bubble’ blijft. Floor leert hem deze om te draaien. Ook als de twee bij elkaar zijn wordt de opdringerige stad een vriendelijke stad en als zij tegen het einde van de film naar het jeugdcentrum gaan is daar ook een vriendelijke ‘bubble’ te vinden. Omdat de karakters vaak ver weg zijn in beeld zal in het geluid de kijker naar de karakters toe gezogen worden, omdat het geluid ten alle tijde dichtbij de karakters blijft.



Vertelstijl
De vertelstijl is traag, waarin veel tijd wordt genomen om karakters te laten lijden in hun situatie, ook omdat dit een realistischer manier is van vertellen. In real-life lijkt de tijd ook langzamer te gaan als er vervelende dingen gebeuren. Het geeft ook de verveling en de eenzaamheid weer van de karakters.
Het einde van de film is interessant, omdat de film de karakters achter laat in het jeugdcentrum en de film 'opnieuw' begint met een ander karakter.
Dit is volgens de regisseur, om aan te geven dat Max en Floor niet alleen zijn in hun problematiek.

Inspiraties
De film werd grotendeels geïnspireerd op autobiografisch materiaal en vertellingen, foto's en video's van tieners en twintigers van over de hele wereld. De film leunt zeer op de gevoelens van de emo-punk cultuur tussen 1985-1996.



Visies
De film is te zien op verschillende internet video sites waaronder Zideo.nl en Vimeo.com. De muziek uit de film werd verzorgt door Five Last Words en Ivy Skate. Ivy Skate schreef speciaal voor de film het nummer 'Mainstream Dreaming'. De nummers zijn te vinden op de sites van deze bands zoals op Myspace en Hyves.