3 Doors Down trapt de ene na de andere open deur in

3 Doors Down, dat eind jaren ’90 doorbrak met Kryptonite, levert met haar titelloze nieuwe cd alweer haar vierde langspeler af. In Amerika kwam de plaat op nummer één binnen in de Billboard 200, een kunstje dat de heren uit de staat Missouri in 2005 ook al flikten met Seventeen Days.

• Band: 3 Doors Down (VS)
• Naam album: 3 Doors Down
• Release: 2008
• Genre: rock, post-grunge
• Bekend van: Kryptonite, Here without you
• Voor liefhebbers van: jaren ’90 rock, popmuziek met een rauw randje.

Het artwork verraadt wat we eigenlijk al lang al wisten van de Amerikaanse post-grungerockers van 3 Doors Down. Bassist Tod Harrel, getooid met hanekam en voorzien van het nodige aan bodyart, kijkt stoer het begeleidende boekwerkje uit. Duim en wijsvingers vormen samen de overbekende devilhorns. Om hem ook op de cover te herkennen, moeten we goed zoeken. Zó goed gaat hij op in de lineup van ideale schoonzonen. Het haar keurig gekapt, tatoeages en pierces aan het gezicht onttrokken, de handen in de zakken. Harrel wordt in het keurslijf van radiovriendelijke standaardrock geperst, en dat geldt eigenlijk voor de hele band. Want platenmaatschappij Universal wil natuurlijk wel wat van de in dit niet bovenmatig getalenteerde gezelschap geïnvesteerde centjes terugzien. Dus nog even een Kryptonite, graag. Of anders een Here without you.

En zo kan het komen dat je je halverwege de cd begint af te vragen wat het verrassend zwaar rockende openingsnummer Train op deze plaat te zoeken heeft. Want deze geluidsdrager staat vooral vol met pogingen tot een nieuwe Here without you. En dus trappen de wederom monotoon klinkende Brad Arnold (waarom zou je ook aan jezelf werken als je al dik miljonair bent?) en consorten de ene na de andere open deur in. En achter iedere deur vinden ze een clean intro, rustig coupletje, aanzwellende gitaren voor een stevig maar nooit echt losbarstend refrein, en ah, ook nog wat strijkers om het geheel van een extra shot hitgevoeligheid te voorzien.

Opener Train hakt er echter onverwacht stevig in en is ook meteen verreweg het heftigste nummer op deze langspeler. De eerste zin van Arnold lijkt door de hieraan voorafgaande kreun én de karrevracht reverb zó van Pearl Jam’s Ten te kunnen komen. Voor de duidelijkheid: dat is een compliment. En een verrassing. Dat is ook de bijna Tool-achtige dreiging die van de baslijn van het couplet van Citizen / Soldier uitgaat. Dit in potentie sterke nummer verzuipt helaas in een moeras van effecten en lyrische moraliteit. Zinnen als Citizen soldier, holding the light for the ones that we guide from the dark of despair en standing on guard for the ones that we shelter zorgden ervoor dat dit nummer gebruikt is in diverse promofilmpjes voor de Amerikaanse National Guard.

En dan is daar Not my time, een rechttoe-rechtaan poprock liedje met een aanstekelijk refrein dat je voortdurend het gevoel geeft dat je het al eerder hebt gehoord. Aan de ene kant een kwaliteit, aan de andere kant bevat dit nummer werkelijk alle rockclichés uit het boek. Dit zou bij wijze van spreken voor Pink geschreven kunnen zijn. Zó poppy. En zowaar, daar is de hit waar band en platenmaatschappij zo naar op zoek waren: een dikke vette nummer één in Amerika.

Ironisch genoeg gebeurt dit met een rocknummer en niet met de overgeproduceerde, commerciële rockballands die het grootste deel van de rest van de plaat vullen. Want deze cd kan na Not my time geen minuut meer boeien. Let me be myself kan zo op de nieuwe Bryan Adams (wederom voor de duidelijkheid: dat is géén compliment). De hieropvolgende nummers Pages en It’s the only one you’ve got bieden ons vooral meer van hetzelfde. En dat mag in deze laatste zelfs letterlijk genomen worden, aangezien de zanglijnen van het couplet wel erg dicht tegen eerder werk aanleunen. Give it to me en These days rocken bij tijd en wijle, maar vallen ook in de categorie ‘dit hebben jullie al te vaak (en beter!) gedaan’. Wanneer Your arms feel like home zich aandient, begint de 3 Doors Down formule en vooral het voortdurend binnen het middentempo blijven erg te vervelen. Runaway komt nog even binnen als een frisse wind, gek genoeg omdat het net als Not my time eigenlijk gewoon een popliedje is, dat wat steviger wordt verpakt. Hierna is het met When it’s over tijd voor alweer de vijfde midtempo powerballad. Sluitstuk She don’t want the world is eveneens rustig, maar verrast enigzins door dat te blijven. Spannend wordt de zwaar op toetsen en pauken leunende uitsmijter echter geen moment.

3 Doors Down hinkt op haar titelloze vierde album voortdurend op twee gedachten. Het gevolg is een album dat dan wel een hit heeft, maar daarna als een nachtkaars uitgaat. Tijd voor de heren om eens goed voor de spiegel te gaan staan en de 3 Doors Down formule te herschrijven. Want een cd met minstens vijf volstrekt voor elkaar inwisselbare nummers afleveren, levert je bepaald geen dikke voldoende op. Daar doen de verrassende opening en de her en der opduikende aanstekelijke popliedjes niets aan af.