Recensie: Kerstconcert 2011 van DSC band en Lils Mackintosh

Het was 17 december 2011 en de Dutch Swing College Band featuring Lils Mackintosh deed met de Anton Philipszaal in Den Haag het derde theater aan op haar negenstedentoer. Een avond om eens lekker in de kerststemming te komen, waarbij kerstklassiekers een nieuw leven werden in geblazen en andere nummers tot kerstklassieker werden omgedoopt. Een bijzondere belevenis.

Anton Philipszaal in Den Haag als winterwonderland

Het kon de verbeelding zijn, maar het leek toch net of de schijnwerpers op het podium de kleuren hadden van de DSC band; rood en blauw. Het podium van de Anton Philipszaal werd, naast de schijnwerpers ook verlicht door twee kroonluchters, die bij ieder nummer een andere kleur aannamen. Aan de muur een rode reflectie, het leek op een kerstsymbool. Ten slotte was de voorkant van het podium omlijst , zodat het leek op de ingang van een schilderachtig winterwonderland. Deze warm aangeklede entourage was de ideale setting voor een kerstconcert.

De heren van de DSC band kwamen het podium op, allen gekleed in het zo typische, welja, blauw en rood kostuum. Hier en daar hoorde je gemompel bij het zien van de zes leden. Het was voor sommige bezoekers duidelijk een verrassing. Een verrassing die wellicht ook niet zo onverwacht hoeft te zijn, omdat al in de documentaire ter gelegenheid van hun zestig jarig bestaan meerdere keren de wisseling van de wacht en de verandering in samenstelling van de band naar voren komt. (1) Nieuwste aanwinst van de DSC band is de heer Woudenberg, trombonist en ongetwijfeld ook de jongste telg in de DSC familie.

Opwarmen voor de kerstklassieker

Muzikaal leider Kaper geeft in de documentaire aan dat de band van oorsprong veel werd uitgenodigd voor feestjes en partijen. Inderdaad weet de band de feesttoon te zetten met de nummers die Kaper de opwarmertjes noemt. Uiteraard zet de band in met de openingstune. Heerlijke klanken die je met wat fantasie door tijd en ruimte laten reizen en je zo verplaatsen naar een bruin café in het New Orleans van de jaren ‘20. Voetjes van de vloer! Helaas, je kunt niet dansen in deze zaal, maar aan het getik met de voeten en de hoofdbewegingen gecombineerd met hier en daar wat handgeklap kun je merken dat het publiek niets liever zou willen dan een dansje te wagen.

Na de opwarmers is het tijd voor wat kerstklanken, kerstklassiekers die door de band in een fris jazzjasje worden gestoken. De band swingt er op los en het genot is van de gezichten van de musici af te lezen. Gitarist en banjospeler Van Bergeijk lacht het gehele concert, danst een beetje mee op de muziek en bij sommige nummers zingt hij, geluidloos,mee. Al met al zijn de heren, waarvan de meeste leden toch al enigszins op leeftijd zijn, in hun kinderlijke onschuld een met hun muziek. Het is als zeven jongensdromen die uitkomen en het publiek geniet daar net zoveel van als de getalenteerde musici.

Lils Mackintosh; de energieke eregast

Het publiek is in de juiste stemming gebracht en begroet verwachtingsvol de eregast, zangeres Lils Mackintosh. Wat een verschijning, wat een energie. Je ziet haar staan, je hoort haar stem ‘Rivers deep, mountain high’, een stem die door diepe dalen en hoge bergen gaat. Ze straalt niet alleen kracht uit door haar stem, waarbij het overigens prachtig is te zien hoe zij gebruik maakt van haar stembanden. Ze straalt warmte en compassie uit. Ze gaat mee in het ritme van de muziek en steunt de spelers in hun spel door lovend naar hen te gebaren. Wanneer ze niet zingt, schudt ze haar microfoon heen en weer alsof ze een tamboerijn in haar hand heeft. Ze danst en speelt met haar jurk en blijft onverminderd breeduit lachen.

Lils Mackintosh is zeker een imposante dame die beschikt over genoeg zelfspot, wat blijkt uit de bijdrage uit haar oeuvre, het nummer ‘Lekker dik’ wat ze met veel verve weet te brengen. Daarnaast geniet ze enorm van de aandacht van de mannen en gaat voortreffelijk mee in hun spel.

'Little One'

Zo brengt de band na de pauze ‘Little One’, een nummer gecomponeerd en van tekst voorzien door Bill Crosby voor de film “High Society”. Woudenberg haalt zijn schouders op en mompelt iets naar trompettist Hoogeboom Het lijkt erop dat de film hem weinig zegt, terwijl Kaper hem toch al twintig keer gezien heeft. Een film uit 1956, niet helemaal onlogisch dat hij hem niet kent. Kaper geeft na dit nummer een prachtige reden waarom dit nummer in dit concert past. ‘Little One’, hij die geboren is.

Na dit nummer kondigt hij Lils Mackintosh opnieuw aan, “zeker niet een ‘Little One’, maar een brok dynamiet”. Mackintosh komt breed lachend het podium op, in een andere, felblauwe, outfit. “Misschien is het dan nu de tijd om het te hebben over mijn blauwe...”, met enige aarzeling vult ze haar zin aan, “... neus”. De vertolking van 'Rudolph the Rednosed Rendeer' is al de revue gepasseerd. ”Nee nee, het lijkt misschien puur toeval, antwoordt Kaper, maar het is tijd voor 'Blue Christmas'.

'Blue Christmas' is zo’n nummer met een wat verdrietige ondertoon. Mackintosh kijkt omhoog, stelt zich duidelijk een triest moment voor om in de stemming te komen. Het lukt bijna, maar net niet. Ze heeft zich in de liedjes die ze tot nu toe tijdens het concert heeft gezongen laten zien als een opgewekt mens. Zelfs een nummer als “Blue Christmas” brengt daar geen verandering in, zeker niet in de felblauwe jurk die ze draagt.

Swingend kerstfeest

Het is duidelijk, Lils Mackintosh zingt het en het is waar: “When You’re smiling, Keep on smilin, The whole world smiles with you.” Het publiek lacht en geniet, net zoveel als de DSC band en Lils Mackintosh. Het is een swingend concert, waar je niet stil bij kunt zitten. Een vrolijk kerstfeest, dat beleef je samen met de Dutch Swing College Band featuring Lils Mackintosh. In deze combinatie zijn ze nog op tournee in de volgende steden:

• 24-12-2011 (za) in SS De Rotterdam in Rotterdam
• 26-12-2011 (ma) in het Chassé Theater in Breda
• 26-12-2011 (ma) in De Vest in Alkmaar (2)

Lees verder

• Kerst 2011: Jazz van eigen bodem met DSC band en Makintosh