Recensie: Het litteken van David – Susan Abulhawa

Het verhaal verteld de tragische verhaal van vier generaties die in de voormalige Palestina woonden. Dalia verliest haar zoon Isma’iel tijdens een vlucht van de Joodse soldaten. Een Joodse gezin voed het kind op als David. Het litteken van David brengt de twee broers en hun zus tot een ontmoeting.

Gegevens

• ISBN: 9789044517842
• Oorspronkelijke naam: The scarf of David / Mornings in Jenin
• Oorspronkelijke uitgever: Journey Publications
• Nederlandse uitgever: De geus in samenwerking met Oxfam Novib
• Vertaling: Marianne Gaasbeek

Inhoud

Het verhaal begint met Jahja en Basima, de eerste generatie waar dit boek over gaat. Hun zoon, Hassan, wordt verliefd op een bedoeïenmeisje genaamd Dalia. Hun eerste zoon is Joessoef die later een sterke persoonlijkheid ontwikkeld. Hun tweede zoon is Isma’iel die Dalia verliest nadat ze probeerde te vluchten van de soldaten. Mosje en Jolanta, die zelf geen kinderen kunnen krijgen, die voeden hem met liefde op met de naam David. Na vele jaren later en vele doden, die de Palestijns-Israëlische conflict, hebben geleverd ontmoeten David en Joessoef elkaar. Joessoef die als martelaar in de gevangenis is en David die een Joodse soldaat is geworden.

Beoordeling

Het boek is erg origineel. Er zijn namelijk niet veel boeken die over de Palestijnse familie gaan tijdens de conflict tussen de Palestijnen en Joden. Het gaat inderdaad over vier generaties, maar Amaal de dochter van Hassan en Dalia, de zusje van David, staat toch wel centraal in het boek. In het midden van het boek is er een hoofdstuk, waar zij en David voor het eerst ontmoeten. Daarna ging het verhaal weer verder in de jaren waar Amaal een tiener begon te worden. Dit was slim, omdat de lezer dan niet het boek snel wilt lezen, om de ontmoeting van Amaal en David mee te maken. Daardoor ben je ook geboeid wat er verder gebeurd.

Het is ook een leerzame boek, want de personages zijn fictief, maar de gebeurtenissen niet. Je leest ook hoe de nieuwsberichten voor de Palestijnse mensen aanvoelen en hoe ze tegen dit allemaal aankijken. De schrijfster heeft een interessante en goede schrijfwijze die niet vaak tegen gekomen zal worden. Het boek telt 370 pagina’s lang en dat is nog te kort voor zo een verhaal.

Het is raadzaam voor iedereen om dit boek te lezen. Voor Palestijnse mensen, maar ook de Joodse mensen. Het verhaal verteld meer over de Palestijnen, maar met David die er ook in zit, geeft het een mooie verhaal. David schrijft een brief waar hij heeft ondertekend als David en Isma’iel. Dit heeft hij gedaan, omdat hij zich een moslim en een jood voelt.

Verder was het was een aangrijpend en emotioneel verhaal. Op het eind vind ik dat er een mooie, onverwachtse draai eraan is gegeven. Het verhaal laat je ook inzien dat de zoveelste doden in Israel niet alleen woorden zijn, maar ook zeker gevoelens die je diep in het hart raken.

Over de schrijfster

Susan Abulhawa is een Palestijnse Amerikaanse vrouw. Zij woonde eerst in de voormalige Palestina, maar woont nu in de Verenigde Staten. Zij is afgestudeerd op The University of South Carolina en heeft een carrière in medische wetenschap.