Kleuren van Rome, columns van Rosita Steenbeek

"Kleuren van Rome" is een bundeling van de columns uit Italië Magazine van Rosita Steenbeek, aangevuld met enkele nieuwe columns. Het boek "Kleuren van Rome" is geïllustreerd door Sieb Posthuma. De combinatie van de geestige illustraties met de columns maakt "Kleuren van Rome" tot een klein juweeltje.

Rosita Steenbeek

Rosita Steenbeek, geboren in 1959 te Utrecht, studeerde Klassieke Talen en Neerlandistiek. Na haar doctoraal vertrok zij naar Rome om er actrice te worden. Zij speelde in diverse films en tv-series, vertaalde boeken en schreef artikelen. Zij had o.a. een relatie met de beroemde regisseur Fellini en schrijver Moravia, zie haar boek "De laatste vrouw" (1994).
Steenbeek woont afwisselend in Nederland en Italië.

Sieb Posthuma

Sieb Posthuma, geboren in 1960 te Rotterdam, studeerde aan de Rietveld Academie te Amsterdam. Hij werkt als illustrator, schrijver en ontwerper. Hij maakte jarenlang tekeningen voor bladen als HP de Tijd en NRC Handelsblad. Daarnaast maakte hij cover-illustraties voor romans van Thomas Mann en Simon Carmiggelt. In 2001 verschijnt zijn eerste zelfgeschreven prentenboek voor kinderen "Rintje", een verhaal over zijn eigen foxterriër Rintje. Voor de boeken "Rintje" en "Peter de Wolf" krijgt hij van de Penseeljury Vlag en Wimpel. In 2007 ontvangt hij het Zilveren Penseel voor "Feodoor heeft zeven zussen" en in 2009 ontving hij het Gouden Penseel voor zijn tekeningen in "Boven in een groene linde zat een moddervette haan".

Kleuren van Rome

Hoe gaat dat als je een nieuw boek openslaat? Je kijkt het eerst naar plaatjes, een soort automatisme als van een nooit overwonnen kinderlijkheid. Plaatjes of tekeningen spreken nu eenmaal hun eigen taal, die van de visuele verbeelding. Dat betekent ook dat je door het zien van de tekening je een bepaalde voorstelling van het geschrevene gaat maken.
"Ah, dit moet leuk zijn" , is in ieder geval het eerste wat je denkt als je de tekeningen van Sieb Posthuma ziet. En dat is het ook. De korte columns van Rosita Steenbeek zijn interessant en humoristisch en voeren ons mee in de ingewanden van Rome. Je kunt alleen maar zo over een stad schrijven als je van die stad houdt en een doorgefourneerde insider bent. Een argeloze citytripper heeft geen benul van wat zich - verre van het toeristisch gebeuren - nog meer in de stad van zijn keuze afspeelt.

We maken kennis met de Via dei Cestari, een straat vol modezaken voor geestelijken waar meer blingbling en opsmuk te vinden is dan in de eerste de beste profane modezaak; en de boutique Gamarelli die sinds 1798 pausen en prelaten kleedt. Als er een nieuwe paus gekozen moet worden hangen er drie witte gewaden in verschillende maten klaar. Zodra de witte rook uit het Vaticaan opstijgt, moet de paus in vol ornaat op het balkon verschijnen en gelukkig hangt zijn jurk dan al klaar.

Rosita neemt ons mee naar de Ponte dei Luccheti (de slotjesbrug), waar verliefde stelletjes een slotje bevestigen aan een lantaarnpaal en het sleuteltje ervan in de Tiber gooien als bewijs van hun eeuwige liefde. De oorspronkelijke lantaarn bezweek onder het gewicht van al die slotjes en is inmiddels vervangen door een soortgenoot met meer draagkracht.

Voor de Italianen is de schone schijn belangrijk; ze houden van pronken. Je slaat een goed figuur "bella figura" als je in je bontjas met een tas van Gucci naar de slager gaat. Als je er goed uitziet, wordt je vriendelijker bejegend en sneller geholpen. "Het grootse en imposante zit in de genen van de Italianen. Ze voelen zich thuis op luisterrijke feesten in paleizen, tussen de pracht en praal van de kerk, met heiligenbeelden die bijna bezwijken onder het zilver en goud", zo schrijft Rosita.

Er cirkelen heel wat vogels boven Rome en het worden er steeds meer, aldus Rosita. De relatie van Rome met vogels voert terug tot aan het prilste begin van Remus en Romulus. Ze vroegen advies aan de goden hoe de stad moest gaan heten. Vervolgens zag Remus 6 adelaars, maar Romulus 12 en daarom werd de stad Rome genoemd.

Een kattenziekenhuis en kattenbejaardentehuis wordt gedreven naast de tempelruïnes tegenover het theater van Rome, waar Julius Ceasar werd vermoord. Rosita is uitgenodigd voor een Kattengala op een luxueus landgoed. Er worden juwelen, tassen, schilderijen etc. verkocht, waarvan de opbrengst ten goede komt aan de katten.

In de Eeuwige Stad geschieden nog steeds kleine wondertjes. Tijdens een Pinkstermis in het Pantheon dwarrelen rode rozenblaadjes naar beneden, wat een euforie onder de aanwezigen veroorzaakt. Vene, Sancte Spiritus!

Deze en nog veel meer zijn die kleine geheimpjes die de Eeuwige Stad in zich bergt, waarvan Rosita Steenbeek een klein tipje van de sluier oplicht. Soms lijkt de werkelijkheid een sprookje.
De prenten en de tekst van het boekje vormen een goed huwelijk. Na het lezen van het boekje blijf je met de wens achter om naar Rome te gaan en urenlang door deze stad te zwerven, je eigen kleine ontdekkingen te doen, zoals Rosita Steenbeek ook steeds weer nieuwe dingen ontdekt in de stad waar ze toch al jaren woont.